ده پانزده روز قبل از نوروز مقداري گندم را در يك سطل آب انداخته و هر روز آب آنرا تبديل مي نمايند تازماني كه گندمها نيش بكشند، بعدا گندمهاي نيش كشيده را در قابها هموار نموده در آفتاب مي گذارند و زود- زود آب مي زنند.

بعد از چند روز گندمها سبز مي شوند. بعدا اين گندمهاي سبز شده را توته نموده از ماشين مي كشند و آب به دست آمده را در يك ديگ بزرگ مي اندازند، بعد اتش را روشن نموده با كفچه شور مي دهند، در اين آب غليظ آرد و آب را به تدریج علاوه مي نمايند.

سمنك را بايد در حدود 7 تا 8 ساعت بدون وقفه با كفچه شور بدهند در غير آن زير ديگ مي چسپد و تمام مواد بي كاره مي شود.

در شبي كه سمنك را مي پزند خانواده هاي نزديك گرد هم مي آيند، ابتدا يك زن سالخورده خانواده ديگ سمنك را به كمك ديگران بالاي ديگدان گذاشته و آتش آنرا روشن مي كند و بعدا مردان ديگ سمنك را با كفچه شور مي دهند، دختران و زنان جوان " دايره" را گرفته با علاقمندي مي خوانند ومینوازند:

سمنك نذر بهار است

سمنك را تنها هم مي خورند، ولي معمولا صبحانه آنرا همراه با شير، قيماق و يا روغن زرد نيز مي خورند كه مزه ولذت خاصي دارد".

سمنک در قدیم جز و مراسم نوروزی بوده است و سمبول سبزی و خرمی و زنده شدن دوباره است.
از رسم و رواج هاي ديگر نوروزي رفتن به مناطق سبز است كه به نام "سبزه لگد " ياد مي شود و مردم عقيده دارند كه رفتن به سبزه لگد مفيد است و به صحت فايده دارد و از جانبي روحيه آدم را كه سرماي زمستان پژمرده کرده بود، شاد مي سازد.